Loading images...

Megaoesophagus

Wat is het?

Megaoesophagus is een aandoening die gekenmerkt wordt door een verwijding van de slokdarm; mega betekent “groot” en oesophagus is het Latijnse woord voor slokdarm. Ten gevolge van die verwijding is de peristaltiek afwijkend, waardoor het voedsel niet goed verplaatst wordt naar de maag. Het eten blijft dus in de slokdarm zitten en wordt weer opgegeven. Dit laatste heet “regurgitatie”: het lijkt alsof het dier braakt, maar er is geen duidelijke buikpers en geen voorafgaande braakbewegingen. Soms is een onderliggende ziekte de oorzaak van de megaoesophagus maar regelmatig kan er geen oorzaak gevonden worden

Symptomen:

De aandoening komt met name voor bij de hond en soms bij de kat.

Het belangrijkste verschijnsel is het hoger vernoemde regurgiteren. Meestal gebeurt dit vrij kort na de maaltijd, maar soms ook pas veel later. De meeste eigenaars bestempelen dit als “braken”. Het grote verschil tussen regurgiteren en braken, is echter dat bij regurgitatie het voedsel nog niet in de maag geweest is en dus onverteerd weer naar buiten komt. Verder wordt regurgiteren gekenmerkt door de afwezigheid van braakbewegingen.

Dieren met megaoesophagus kunnen gaan vermageren omdat ze maar een deel van hun voedsel daadwerkelijk binnen krijgen.

Soms gaan de patiënten zich verslikken waarbij er voedsel in de longen terecht kan komen. Dit kan leiden tot een zgn. verslikkingspneumonie: een longontsteking ten gevolge van voedsel in het longweefsel. Deze dieren kunnen gaan hoesten, krijgen het benauwd e/o ontwikkelen koorts.

Overige verschijnselen zijn afhankelijk van de eventuele onderliggende ziekte en oorzaak van de megaoesophagus.

Mogelijke onderliggende oorzaken van megaoesophagus zijn:

  • Hypothyroïdie
  • Ziekte van Addison
  • Vreemd voorwerp in de slokdarm
  • Myasthenia gravis
  • Dysautonomie
  • Hondenziekte/ziekte van Carre/Distemper
  • Tumor van de slokdarm
  • Tetanus
  • Loodvergiftiging
  • Vasculaire ring anomalie
  • Systemische lupus erythematosus
  • Polymyositis
  • Dermatomyositis
  • Hernia van het middenrif
  • Maagdilatatie/-draaiing
  • Thymoma
  • Slokdarmontsteking
  • Strictuur van de slokdarm
  • Glycogeenstapelingsziekte
  • Organofosfaat vergiftiging

Diagnose:

Röntgenfoto met bariumcontrast

Op basis van de beschreven symptomen kan de dierenarts een vermoeden hebben van deze aandoening. D.m.v. een röntgenfoto met bariumcontrast kan de diagnose bevestigd worden. 

Er dient een volledig bloed- en urineonderzoek gedaan te worden om te zoeken naar een eventuele oorzaak (denk hierbij aan het testen van de schildklierfunctie, de ziekte van Addison,…). Er kunnen nog meer onderzoeken noodzakelijk zijn als de dierenarts een vermoeden heeft van een van de bovengenoemde oorzaken.

Behandeling:

Als er een oorzaak gevonden wordt, dient deze uiteraard te worden behandeld. Kan er echter geen onderliggende oorzaak gevonden worden en is de megaoesophagus een blijvend probleem, dan kan er helaas enkel ondersteunend behandeld worden. Hierbij moet de maaltijd in kleine porties verdeeld worden over de dag. Daarbij dient het voedsel op een zekere verhoging te worden geplaatst, zodat de zwaartekracht mee kan helpen om het voer in de juiste richting te laten bewegen. De hond moet 5-10 minuten na het eten of drinken in deze positie blijven staan. De ene hond reageert beter op zacht voer, de andere op droge brokken.

Katten kunnen we nog weleens behandelen met cisapride. Dit middel stimuleert de slokdarmbewegingen. Helaas is dit tegenwoordig niet eenvoudig te verkrijgen.

Uiteraard dienen ook bijkomende symptomen (longontsteking) op gepaste te worden behandeld.

Prognose:

Indien er een oorzaak gevonden kan worden, is de prognose redelijk. Bij die dieren zonder aanwijsbare oorzaak is de prognose slecht. Door het herhaaldelijk verslikken bezwijken zij vaak aan een verslikkingspneumonie.